![\"\"](\"https:\/\/www.patrykszymanski.com\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/IMG_1658-Edit-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.patrykszymanski.com\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/IMG_1630-Edit-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.patrykszymanski.com\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/IMG_2229-Edit-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Tsukuru gapi\u0142 si\u0119 w okno. Inne dzieci pos\u0142usznie i w milczeniu zapisywa\u0142y w zeszycikach tekst dyktowany przez nauczycielk\u0119, ale Tsukuru od zawsze by\u0142 marzycielem i ci\u0119\u017cko by\u0142o mu si\u0119 skupi\u0107. \u201eKiedy\u015b zapomnisz w\u0142asnej g\u0142owy!\u201d cz\u0119sto powtarza\u0142a mu mama. Bardzo j\u0105 kocha\u0142, ale z\u0142o\u015bci\u0142 si\u0119 kiedy tak m\u00f3wi\u0142a, bo przecie\u017c nie da si\u0119 zapomnie\u0107 g\u0142owy. Za oknem poruszy\u0142y si\u0119 ga\u0142\u0119zie, zerwa\u0142 si\u0119 lekki wiatr. Nied\u0142ugo b\u0119dzie wiosna. Ga\u0142\u0119zie wci\u0105\u017c by\u0142y go\u0142e, ale ju\u017c nie suche i zmarzni\u0119te, zaczyna\u0142y p\u0119cznie\u0107, w naturze budzi\u0142o si\u0119 \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTsukuru! Znowu my\u015blisz o niebieskich migda\u0142ach!\u201d – pani Kumiko krzycza\u0142a na niego ju\u017c \u0142adnych kilka sekund, ale dopiero teraz wyrwa\u0142a go z zamy\u015blenia. Inne dzieci przerwa\u0142y pisanie i \u015bmia\u0142y si\u0119 z niego na g\u0142os. \u201eCisza!\u201d – hukn\u0119\u0142a pani Kumiko – \u201eTo nie cyrk! Wraca\u0107 do nauki!\u201d – uderzy\u0142a dziennikiem szkolnym o biurko. Zrobi\u0142a to dok\u0142adnie o godzinie 14:46. Uderzy\u0142a tak mocno, \u017ce ca\u0142y \u015bwiat si\u0119 zatrz\u0105s\u0142. Najpierw zadr\u017ca\u0142a pod\u0142oga. Nast\u0119pnie z parapetu spad\u0142a doniczka, a p\u00f3\u017aniej na p\u00f3\u0142kach zacz\u0119\u0142y przewraca\u0107 si\u0119 zrobione przez dzieci klejone figury geometryczne. Tsukuru patrzy\u0142 na pani\u0105 Kumiko z otwart\u0105 buzi\u0105. Niemo\u017cliwe! Uderzy\u0142a tak mocno, \u017ce zatrz\u0119s\u0142a ca\u0142ym budynkiem!<\/p>\n\n\n\n
Na korytarzu us\u0142yszeli szybkie kroki i kilka krzyk\u00f3w. \u201eDo szeregu, parami!\u201d krzykn\u0119\u0142a po kilku chwilach szoku pani Kumiko. \u201eNazaki, otw\u00f3rz drzwi!\u201d. Gdy wszystkie dzieci sta\u0142y ju\u017c rz\u0119dem przy \u015bcianie, zarz\u0105dzi\u0142a wyj\u015bcie z klasy. Spokojnie, bez paniki, inni nauczyciele te\u017c uspokajali swoich uczni\u00f3w prowadz\u0105c ich na zewn\u0105trz. Tu\u017c nad g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem szko\u0142y wisi zegar. Tsukuru spojrza\u0142 na niego, wci\u0105\u017c pokazywa\u0142 14:46. Wskaz\u00f3wki sekundnika ju\u017c si\u0119 nie porusza\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
*<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, tak, jestem ju\u017c spakowana\u201d – mama m\u00f3wi\u0142a \u015bciszonym g\u0142osem. Tsukuru jad\u0142 \u017celki i przys\u0142uchiwa\u0142 si\u0119 rozmowie. Mama w\u0142\u0105czy\u0142a mu bajk\u0119, ale ta nie interesowa\u0142a go za bardzo. Nie chcia\u0142 tego po sobie pokaza\u0107, ale troch\u0119 si\u0119 ba\u0142. Strach doros\u0142ych zawsze udziela si\u0119 dzieciom, nawet gdy go przed nimi ukrywaj\u0105. \u201eZabior\u0119 go do rodzic\u00f3w, do Tokio.\u201d chwila ciszy, \u201eDu\u017cy wyciek? Jak d\u0142ugo ci\u0119 nie b\u0119dzie?\u201d cisza, w telewizji trwa\u0142a akurat reklama zabawek \u201eDobrze. Do\u0142\u0105cz do nas jak tylko b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142\u201d. Mama od\u0142o\u017cy\u0142a s\u0142uchawk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eChod\u017a Tsukuru, musimy jecha\u0107\u201d. Nie odezwa\u0142 si\u0119. Pod\u015bwiadomie wiedzia\u0142, \u017ce nie powinien. Mama by\u0142a z\u0142a, ale chyba nie na niego, bo przecie\u017c ze szko\u0142y przywi\u00f3z\u0142 go pan Yoshiya, powiedzia\u0142 jej, \u017ce wszystko si\u0119 trz\u0119s\u0142o, to nie jego wina. Wzi\u0119\u0142a go na r\u0119ce i zanios\u0142a do auta. Walizki wrzuci\u0142a do baga\u017cnika, ale gdy otwiera\u0142a tylne drzwi, by wsadzi\u0107 go w fotelik, klucze od auta upad\u0142y jej na ziemi\u0119. Nie podnios\u0142a ich od razu, spojrza\u0142a na nie jakby nie rozumiej\u0105c co w\u0142a\u015bciwie si\u0119 wydarzy\u0142o. Przykucn\u0119\u0142a po chwili i bardzo powolnym ruchem r\u0119ki si\u0119gn\u0119\u0142a po klucze. Trz\u0119s\u0142y jej si\u0119 d\u0142onie. \u201eMamo, ja si\u0119 nie boj\u0119!\u201d powiedzia\u0142 Tsukuru i wyci\u0105gn\u0105\u0142 do niej r\u0105czki. Przytuli\u0142a go mocno.<\/p>\n\n\n\n
Gdy ju\u017c wsiedli, ch\u0142opczyk patrzy\u0142 przez okno na wzg\u00f3rza i drzewa, wci\u0105\u017c szare, ale kt\u00f3re lada dzie\u0144 mia\u0142y si\u0119 zazieleni\u0107. W radiu m\u00f3wili co\u015b szybkimi g\u0142osami, na \u017cadnej stacji nie by\u0142o muzyki. Jechali w rz\u0119dzie aut, wolno, ale raczej bez przeszk\u00f3d. \u201eZostawi\u0142em zabawki\u201d – pomy\u015bla\u0142 Tsukuru – \u201eb\u0119d\u0119 musia\u0142 powiedzie\u0107 mamie, \u017ceby\u015bmy po nie wr\u00f3cili\u201d.<\/p>\n\n\n\n
*<\/p>\n\n\n\n
Bum! Bum! Zawali\u0142 si\u0119 kolejny budynek! Tratatata, padaj\u0105 strza\u0142y. Ale ju\u017c nadlatuje Kapitan Ameryka! Tratatatata. Pociski odbijaj\u0105 si\u0119 od tarczy. Trzask! Wybucha kolejny czo\u0142g. Dziadek pog\u0142adzi\u0142 w\u0142osy Tsukuru bawi\u0105cego si\u0119 kolorowymi \u017co\u0142nierzykami na dywanie w du\u017cym pokoju. Przez okno wpada\u0142o s\u0142o\u0144ce, mieli ca\u0142kiem \u0142adny widok na kilka s\u0105siednich wie\u017cowc\u00f3w Tokio. Dzieci maj\u0105 \u0142atwiej, nie musz\u0105 rozumie\u0107 niekt\u00f3rych spraw. <\/p>\n\n\n\n
Babcia pog\u0142o\u015bni\u0142a telewizor, od kilku lat jest ju\u017c lekko g\u0142uchawa. \u201e\u2026 ochotnicy ze ska\u017conej strefy. Pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu z Fukuszimy wci\u0105\u017c dzielnie walczy\u2026\u201d, Tsukuru na chwil\u0119 przerwa\u0142 zabaw\u0119, usta mia\u0142 nabrzmia\u0142e, bo w\u0142a\u015bnie mia\u0142 wyda\u0107 d\u017awi\u0119k kolejnego wybuchu. W jaki\u015b spos\u00f3b wiedzia\u0142, \u017ce to jakby o nim m\u00f3wili teraz w telewizji, o jego sprawach. Nie rozumia\u0142 prawie nic, ale wiedzia\u0142, \u017ce to jest wa\u017cne. \u201e\u2026 do pracy zg\u0142aszaj\u0105 si\u0119 starsi mieszka\u0144cy, dla kt\u00f3rych zagro\u017cenie promieniowaniem jest znacznie ni\u017csze\u2026\u201d. Spojrza\u0142 na mam\u0119. Siedzia\u0142a na wprost telewizora patrz\u0105c na obraz nieobecnymi oczyma, d\u0142onie z\u0142o\u017cy\u0142a jak do modlitwy i trzyma\u0142a razem na zaci\u015bni\u0119tych kolanach. Od kilku dni bardzo rzadko si\u0119 odzywa\u0142a. Czu\u0142, \u017ce nie powinien nic m\u00f3wi\u0107, ale przecie\u017c te\u017c si\u0119 troch\u0119 ba\u0142 i te\u017c chcia\u0142 wiedzie\u0107 o co chodzi. Za ka\u017cdym razem jak pr\u00f3bowa\u0142 pyta\u0107 dziadka albo babci\u0119, to tylko kazali mu i\u015b\u0107 do pokoju si\u0119 bawi\u0107. On nie chcia\u0142 si\u0119 bawi\u0107 ca\u0142y czas. Ba\u0142 si\u0119. Wiedzia\u0142, \u017ce co\u015b si\u0119 dzieje.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo? A kiedy przyjedzie tata?\u201d. <\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"